მწვანე ქოლგები, სევდა და ხავსი – წყალწაღებულებისთვის

7 Sep

mermaid hair | via Tumblr

ფიცჯერალდისგან განსხვავებით ეს ღამე ნაზი კი არა არეული იყო. ვიცოდი მხოლოდ ერთი რამ – მწვანე ქოლგებთან ჩემი მისვლა არ შეიძლებოდა და ჩემს გვერდით მყოფ მეგობარსაც იმას ვეხვეწებოდი, იქ არ მიმიყვანო-მეთქი. მან არ იცოდა, რას ვგულისხმობდი, მაგრამ მაინც ის გააკეთა, რაც ვთხოვე და მეც, როცა დავრწმუნდი, რომ მწვანე ქოლგებთან არ მივყავდი, შვებით ამოვისუნთქე, მაგრამ ამ დროს რაღაც ისეთი ვიგრძენი, უცნაური, შინაგანი წვის მსგავსი. ვიცოდი, ჩემი იქ მისვლა არ შეიძლებოდა, მაგრამ თითქოს რაღაცნაირად მინდოდა გამერისკა კიდეც. მაგრამ ისიც ვიცოდი, რომც არაფერი დაშავებულიყო, სევდა მეც მომიცავდა და მასაც, ვის გამოც არ შეიძლებოდა მწვანე ქოლგებთან მისვლა.

ღამის სამი საათი ახლოვდებოდა, მაგრამ ბულვარი მაინც ხალხით იყო სავსე. წამით მეგობარს შევხედე და მის თვალებში შიში დავინახე. მაშინვე ვიფიქრე, ზედმეტი მომივიდა, ჩემი საქციელით ვაშინებ-მეთქი. მართალიც ვიყავი და ყველანაირად ვეცადე თავი ხელში ამეყვანა. მაგრამ მე მაინც მწვანე ქოლგებზე ვფიქრობდი.

მერე პლაჯზე გავედით. ბნელოდა. მხოლოდ ტალღების ხმაური მესმოდა. მესიამოვნა. უკვე ერთი კვირა იყო, რაც აქ ვიყავი, მაგრამ ტალღების ხმა მაინც მენატრებოდა. უცებ რაღაცნაირად სევდამ მომიცვა.

მერე არ მახსოვს რა მოხდა, მხოლოდ მახსოვს, როგორ გავიხადე შარვალი და ზღვაში შევედი. რამდენი ხანი ვიყავი ასე, ტალღების ხმაურში არ ვიცი, მაგრამ ის კი მახსოვს, ნაპირზე გამოსული თავს უკეთ ვგრძნობდი. უცებ, ფეიერვერკის ხმა გაისმა, მწვანე ქოლგებიანი ბარიდან ისროდნენ. მომინდა იქ ვყოფილიყავი, მაგრამ კეთილგონიერება უაზროდ მოქმედების საშუალებას არ მაძლევდა. მციოდა. ვკანკალებდი. და, რაც მთავარია, არც ახლა ვიცოდი, რა მინდოდა სინამდვილეში.Drafts | Tumblr

მთავაზობდნენ იმას, რაზეც ყველა ოცნებობს და მეც მიოცნებია. მაგრამ მე უარი ვთქვი. რატომ? არ ვიცი. ალბათ, უფრო იმიტომ, რომ ჩემი ჩამოუყალიბლობის გამო სხვისი წამება არ მინოდა. მაგრამ იმასაც ვხედავდი, მას ეს არ ესმოდა და ასე უფრო იტანჯებოდა.

November. | via Tumblr

მაშინაც ნასვამი ვიყავი და უცებ ავტირდი. რამდენი რამ მინდოდა მეკითხა, მაგრამ ყელში გაჩხერილი ბურთი ხმის ამოღების საშუალებას არ მაძლევდა და ერთადერთი, რაც მაშინ შემეძლო, ცრემლების ღვრა იყო. როგორ მინოდა მეთქვა, რომ დიდი ხანია მამა აღარ დამსიზმრებია, მაგრამ არ, უფრო სწორედ, ვერ ვიკითხე, ვიცოდი, ძალა არ მეყოფოდა.

და თუ ერთი ყველაფერს მპირდებოდა, რაც კი შეეძლო და რაც არ შეეძლო, მეორეს ჩემი დანახვაც  არ სურდა. მე კი ყველაზე მეტად მაშინ ის მჭირდებოდა. ისევ ზურგი მაქცია, თან, ღმერთმა იცის, მერამდენედ. ამაზეც ვერაფერს ვამბობდი, ვერც ვამტყუნებდი და მით უმეტეს, ვერც ვამართლებდი.

და მაშინ, წამოსვლის წინა დღეს, ვიცინოდი სხვებთან ერთად, სინამდვილეში კი მეტირებოდა. ცხოვრების ამაოებაზე ნერვები მეშლებოდა. იმ უცნობს ვუთხარი, თითოეულ ჩვენგანს ჩვენი ცხოვრება გვაქვს და ნუ გავირთულებთ-მეთქი, სინამდვილეში კი ასე უფრო ვართულებდი ყველაფერს. მხოლოდ ერთმა შეამჩნია ჩემი ყალბი სიცილი და როდესაც მარტო დავრჩით, მკითხა რა გჭირს, ვეღარ გცნობო. არც ამაზე მითქვამს არაფერი. არც მაშინ შემეძლო ლაპარაკი. არც ახლა შემიძლია.

Citati | via Facebook

ეს ზაფხული ალბათ ყოველთვის მემახსოვრება. რამდენი ცრემლი, შინაგანი ტკივილი, მოლოდინი, წუხილი, იმედგაცრუება, დანაკარგი, სიახლე და გაურკვევლობა იყო.

და ალბათ, ის სევდიანი, ზღვასავით (მაგრამ არა იმ შავი ზღვასავით, საქართველოში რომ არის) ცისფერი თვალებიც არ დამავიწყდება.

მარტოობის გრძნობა კი ნამდვილად თან გამყვება. ერთმა ზურგშექცევამ ისე მატკინა გული, რომ სხვასაც ვეღარ ვენდობოდი. ერთადერთი, ვისაც მაშინ ჩემი გამხიარულება შეეძლო, სწორედ ის იყო. მან კი მხარში დგომის ნაცვლად, ზურგში დანა გამიყარა და სასიკვდილოდ დამჭრა. შეიძლება, ეს უნებურად მოუვიდა, მაგრამ ფაქტი სახეზეა – მე ის დავკარგე… მან დამკარგა? არა, რა თქმა უნდა არა. ალბათ მე მას ისე ვერასდროს მოვექცევი, როგორც ის მომექცა, მიუხედავად იმისა, რომ ამას ნამდვილად იმსახურებს. როცა ვჭირდები ვახსენდები და ჩემთვის ესეც ხავსია, წყალწაღებულები რომ ეჭიდებიან ხოლმე.

short skirt tumblr - Google Search

so much left to say

21 Jun


Illustration etc / sweet is black by Floyd Grey, via Behance (This is stunning!!!)
– ვაიმე მარი!
– რა?
დუმს…
– სანამ მთვრალი ვარ მითხარი, თორემ მერე შანსი აღარ გექნება – დავარღვიე ბნელი ღამის სიჩუმე.
ისევ დუმს…
– მაპატიებ? – უფრო მივეკარი მკერდზე.
– ყველაფერს – ნელა მაკოცა.
– მეც გპატიობ – ვუთხარი და თვალები დავხუჭე.
დუმს…
არც მე ვარღვევ სიჩუმეს.
✿ ℓaura ✿
GQ's Sexiest Couples: Photos: GQ
Tumblr

მაპატიე…

14 Jun

https://www.youtube.com/watch?v=15_v_FmNO6E
stay | Tumblr

დახვრეტის წინ სასიკვდილოდ განწირულებს მხოლოდ ის სურთ, მალე დამთავრდეს ყველაფერიო….

აი, ზუსტად იგივეს ვგრძნობ ახლა – მირჩევნია მალე დამჭრან შენმა სიტყვებმა, ვიდრე მოლოდინსა და შიშში ვიყო.
თავს დამნაშავედ ვგრძნობ… არც კი მჯერა, ნუთუ ეს მართლა მე ვიყავი, როგორ დავკარგე თავი ასე უაზროდ, როგორ გადავაბიჯე ყველაფერს, როგორ გაიძულე  ასე მოქცეულიყავი.

თავი ვეღარ შევიკავეო…

იმედები გაგიცრუე, ყველაფერი ერთი ხელის მოსმით გავანადგურე და გაგანადგურებინე…

დავივიწყოთო….

დავივიწყოთ-მეთქი, მაგრამ ვერ ვივიწყებთ, მაინც გვახსოვს…
მაპატიე…

უშენოდ ვერ გავძლებო…. – გეტყობა როგორც ვერ ძლებ…

იმ დღეს ისეთი ცივი იყავი… თითქოს ცდილობდი ძველებურად მოქცეულიყავი, მაგრამ არ გამოგდიოდა. ჩვენს შორის ყინულის დიდი კედელი იყო აღმართული…
მინდოდა მეყვირა, მეტირა, სახეში გამერტყა, ყველაფერი პირში მომეხალა, რასაც ვფიქრობდი, მეჩხუბა, მაგრამ ხმის ამოღებას ვერ ვბედავდი….
ორი კვირა და ერთი დღე გავიდა, მე კი საუკუნედ მეჩვენება…
მენატრები, მაგრამ მეშინია ამის თქმა..
ცუდად ვარ.
აღარ ვჭამ.
აღარც ვსვამ.
არ მძინავს.
ვნერვიულობ.
ვტირი.
თავს ვიტანჯავ.
აღარ ვიცი, კიდევ შემიძლია მქონდეს რამის იმედი? იქნებ ყველაფერი ამ შეცდომით დასრულდა?
მოდი და მითხარი, ორი სიტყვით მოუღე ბოლო ჩემს ტანჯვას – ან მომკალი, ან გადამარჩინე, თორემ მეტი აღარ შემიძლია, შენამდე დარდი მომკლავს…
SEBASTIAN | via Tumblr

21 May

Tumblr_mi1yoqwamb1r430t8o1_500_large
– უშენოდ რა ვქნა?
– უჩემოდ არ იქნები!
– მიყვარხარ
– მეც, უზომოდ.
Large

The last kiss

9 May


Capture-20130320-214743_large
მოკრძალებულად დაიხარა და ტუჩები მის ცივ შუბლს შეახო. ერთი ცრემლიც არ გადმოვარდნია, არ უტირია, მაგრამ მისი ჩაწითლებული თვალები უფრო მეტს ამბობდა, ვიდრე მათი, ვინც ხმამაღლა მოსთქვამდა. ვუყურებდი და მის მაგივრად მე ვტიროდი, ცრემლებს ვერ ვიკავებდი. ის კი იდგა, თვალებს აცეცებდა, თითქოს რაღაცას ან ვიღაცას ეძებსო.
მოკრძალებულად დაიხარა და ტუჩები მის ცივ შუბლს შეახო. ერთი ცრემლიც არ გადმოვარდნია.
რა თქმა უნდა, ყველას დააკლდება, მაგრამ ამ დანაკლისს იგი ყველაზე მეტად იგრძნობს, მას ხომ ასე ძლიერ უყვარდა.
ხალხში ნელ-ნელა მიაბიჯებდა შავებში გამოწყობილი თეთრთმიანი მოხუცი, თან ოდნავ კოჭლობდა, მიკვირს, ამასაც რომ ახერხებდა, მან ხომ სიყვარული დაკარგა, როგორ შეეძლო ასეთი ძლიერი ყოფილიყო, როგორ შეეძლო ცრემლები შეეკავებინა.
საღამოს სახლში მივა და შინ აღარ დახვდება ქალი, რომელიც მთელი ცხოვრება მასთან იყო, ქალი, რომელსაც ბავშვობიდან იცნობდა, ქალი, რომელიც ასე ძლიერ უყვარდა.
მოკრძალებულად დაიხარა და ტუჩები მის ცივ შუბლს შეახო. ერთი ცრემლიც არ გადმოვარდნია. არ უტირია არც მაშინ, როცა უკვე მიწა მიაყარეს მის სიყვარულს, მისი შვილის დედას, შვილიშვილების ბებიას. მოშორებით იდგა და უყურებდა მშვიდი სახით, მაგრამ ამ სიმშვიდეში ტანჯვა და დიდი ტკივილი იმალებოდა. მე ამას ვხედავდი, სხვების მოთქმა ყალბი მეჩვენებოდა, მხოლოდ მისი სიმშვიდე იყო ნამდვილი. ვხედავდი და მის მაგივრად მე მეტირებოდა, მინდოდა ჩავხუტებოდი, ოდნავ მაინც მენუგეშებინა, მაგრამ მე რას ვუშველიდი, მან ხომ ცოლი დაკარგა. მორჩა, იგი ვეღარასდროს ნახავს მის სახეს, ვეღარასდროს გაიგებს მის სიცილს, ლაპარაკს , ვერ ჩახედავს ლამაზ ცისფერ თვალებში, ვერ შეეხება.
მას არ უტირია, მე კი ახლაც ვტირი, კლავიშებს ცრემლებით ვასველებ.
შორიდან ვუყურებდი საფლავის ირგვლივ შეკრებილ ხალხს და მის პოვნას ვცდილობდი, ის კი მოშორებით იდგა, უყურებდა, როგორ აყრიდნენ მიწას მის ერთადერთ სიყვარულს. აღარავინ აღარ ტიროდა, მხოლოდ მე მეცრემლებოდა თვალები მისი სიმტკიცის დანახვისას.
ვეღარ შეახებს ტუჩებს მის ცივ ლოყას, ვეღარ მოკიდებს ხელს ხელზე.
ალბათ აქ ხშირად ივლის. მოვა მარტო, ჩამოჯდება საფლავთან, შეხედავს სურათზე გამოსახულ ნაცნობ და საყვარელ მომღიმარ სახეს. იქნებ მარტო დარჩენილმა ერთხელ მაინც იტიროს, იქნებ ერთხელ მაინც დაღვაროს ცრემლი ცოლის საფლავზე.
ამაღამ დათვრება. ტკივილს ჭიქის ფსკერზე ჩაახრჩობს, რეალობისგან გაქცევას ეცდება. მე კი ალბათ ვერასდროს დავივიწყებ იმ ბოლო კოცნას, რომლითაც იგი მის სიყვარულს გამოემშვიდობა.
თვალებიდან არასოდეს ამომივა, როგორ მოკრძალებულად დაიხარა და ცივ შუბლზე ნაზად აკოცა.
Large